Wielki malarz z niej będzie ;-)

Chciałabym nie przegapić żadnego talentu mojej Córeczki i odpowiednio stymulować jej rozwój. Staram się podsuwać i proponować jej różne aktywności. I tak od Mikołaja dostała mate wodną do rysowania. Uważam, że na początek jest to dość bezpieczne rozwiązanie, bezpieczne zwłaszcza dla mieszkania ;-). Metoda działania jest prosta: mazak, który napełniamy wodą i mata, na której po kontakcie z wodą ujawnia się dzieło. Córeczka bardzo ją polubiła i kilka razy dziennie "prosi" by jej ją podać. Cóż widoczność rysunków jest średnia, ale za to można je tworzyć po wielokroć (po wyschnięciu, obrazek znika). Pierwszy kontakt z matą i mazakiem był taki, że Córeczka musiała sprawdzić czy rysunki są widoczne tylko na macie czy może też na łóżku, ścianie, drzwiach... I to był ten moment gdzie cieszyłam się bardzo, że to tylko woda :-) Potem mazak stał się ulubionym gryzakiem, którego nie daje sobie odebrać. Ale oczywiście też rysuje!!:-D
Pomyślałam, że czas wprowadzić ją w świat kolorów, a że zbliżał się Dzień Babci i Dziadka, więc dobry sposób na pierwsze laurki. Najprostsze wydawało mi się malowanie palcami, a że moja Córeczka jest nieprzewidywalna to szukałam takich farb, które nie będą problemem jak przyjdzie jej do głowy ich spróbować. I w sieci wyszukałam wg mnie super pomysł na farbki robione domowym sposobem - jogurt naturalny i barwniki spożywcze. Ja zrobiłam 5 kolorów: żółty, czerwony (tu mi mało intensywny kolor wyszedł), zielony, niebieski i różowy (fuksja bardziej). Krzesełko do karmienia rozłożyłam na opcje -  stolik i krzesełko, przeniosłam do kuchni, Małą ubrałam w gorsze ciuchy ( w razie W) i do dzieła! Córeczka początkowo niechętna, ale jak pokazałam jej jak to się robi to zabawa zaczęła się na całego. Bardzo się zaangażowała i widać było po niej, że sprawia jej to wielka frajdę. Było trochę zgrzytu jak mama chciała kolory podmienić albo sugerowała, że są jeszcze białe plamy na kartce i można je zamalować. Wielka Artystka miała widocznie swoją wizje :-D, która nie koniecznie zgadzała się z moją. Najbardziej jednak do gustu przypadło jej malowanie nie po kartce, a po stoliku - cóż widać preferuje sztukę nowoczesną ;-). A co do farbek? Nie było problemu z domyciem rąk, a nawet buzi (choć nie próbowała jak smakują), ale umazała się trochę. Z mebli i ubranek też bez problemu zeszło. Kolory na pracy wg mnie nasycone. Myślę, że jeszcze nie raz skorzystamy z tego sposobu na farby. A o to dzieło Małej Artystki:

 

Mama je trochę popsuła i zrobiła m. in takie laurki ( to tylko część, bo reszta była już u dziadków zanim je sfotografowałam).

A skutki uboczne wielkiego malowania? Córeczka jak widzi obiadek w wyraźnym kolorze to pcha paluszki i maluje po tacce. Ewidentnie talent ją męczy. :-D

Chwile z książką

Oj coś mnie tu dawno nie było...

Ale ostatnie dni, a raczej wieczory, bo przy mojej Córeczce to dla siebie ma tylko wieczory, spędziłam w łóżku z książką. I nie jak zwykle się to zdążało, że mówiłam ze idę czytać a mąż po 5 minutach gasił mi światło bo przysypiałam. Ostatnio wieczorkami wciągnęła mnie książka Charlesa Martina "Kiedy płaczą świerszcze".

 Ma to wszystko co lubie w książce: pewna tajemnica, trochę psychologii, jakaś miłość w tle. Do tego  wzrusza, ale czytając pojawia  się i uśmiech. Początkowo bardzo nie jednoznaczna, z każdą stroną sprawia, że puzzle zaczynają się układać. Dobrze pokazany proces wychodzenia z trudnej psychicznie sytuacji. A o czym dokładnie jest? Nie napisze.. może ktoś się skusi. Mnie spodobała się na tyle, że sięgnęłam po kolejną tego autora.

Do słoiczka dobrych wspomnień wrzucam dziś: chwile z książką.

Bananowo-owsiane co nieco!

W ramach walki z nadprogramowymi kilogramami w moim menu zagościła owsianka. Ale wiadomo jedzona codziennie trochę się nudzi. Dodatkowa wczoraj Córka pogardziła bananem, więc taka bananowa paćka powędrowała do lodówki. Dziś trzeba było ją zjeść albo wyrzucić, a że nie lubię wyrzucać jedzenia (choć czasami mi się zdarza) to narodził się pomysł by zrobić placuszki owsiano- bananowe. I tu Internet przyszedł mi z pomocą- poprzeglądałam kilka różnych przepisów, zaczerpnęłam coś z każdego i tak oto powstały pyszne placuszki. Jak je zrobiłam? 3 łyżki płatków owsianych zalałam odrobiną ciepłej wody, a potem dodałam do tego trochę jogurtu naturalnego i zostawiłam na około godzinkę. A jeszcze otręby pszenne i żytnie dołożyłam (ile? - troszkę, "no oko"). Po tym czasie roztrzepałam jajko, przelałam do masy owsiano- jogurtowej, dołożyłam troszkę jogurtu  i mleka, a następnie ze 2 łyżki mąki, ciapkę bananową (rozgnieciony banan), troszkę proszku do pieczenia, łyżeczkę miodu i cynamon. I potem na patelnie. Chciałam bez tłuszczu i pierwsze dwa nie wyszły - patelnia już nie ta. Już miałam dać odrobine oleju, aż mnie olśniło - patelnia do naleśników! I na niej, w towarzystwie nudzącej się i marudzącej Córeczki usmażyłam placuszki. Choć nie wyglądały bardzo pięknie - bo dość  mocno podpieczone to pachniały i smakowały cudnie. Jak przyszło do jedzenie to Córeczka też zechciała spróbować i grzebała mi swoją łyżeczką w talerzu. Ostatni kawałek porwała, uciekła i zjadła sama :-D
Przepis na placuszki  zapisuje na mojej karteczce i wrzucam do słoika. Szkoda, że nie ma jak zapisać smaku i zapachu, by zamknąć go w słoiku.  Do kawki z mlekiem na śniadanko idealne ( u mnie drugie). I jeszcze pomysł na posiłek dla Podkradaczki. :-D

Pochwały i nagany.

Dziś kilka słów o mojej pracy. Pracuję z młodzieżą w gimnazjum. Jedni mówią, że z osobami w najgorszym wieku... Jak jest? Hmmmmmm......różnie ;-) Są takie zajęcia, rozmowy, spotkania, zachowania,  które dodają skrzydeł, ale i takie, które je skutecznie podcinają i powodują, że zastanawiam się czy to na pewno moje miejsce. Staram się czerpać z jednych i drugich doświadczeń. W ostatnich dniach z racji końca semestru w większości klas, z którymi pracuje udało mi się dokonać podsumowań ( w innych klasach do końca realizowaliśmy program). Prosiłam uczniów o ocenę zajęć - odpowiedz na pytania: co się im podobało?, co nie? a czego im brakowało?. Pojawiły się różne odpowiedzi i takie które były miłym połechtaniem mojego ego, ale i takie które wskazały mi kierunek zmian. Jedne cieszą, drugie dają do myślenia.
Do słoiczka wrzucam dziś tekst przepisany z jednej z odpowiedzi uczniów - spowodował uśmiech na mojej twarzy i chce go zapamiętać. "Ogólnie zajęcia mi się bardzo podobały. prowadziła je pani ciekawie i zachęcająco. ma pani w sobie dużo energii, która pozytywnie na nas wpływa. Widzę, że jest pani jeszcze z twarzy młoda lecz b. inteligentna." :-D
Pozytywnie zaskoczyła mnie grupa dziewcząt z jednej klasy wręczając mi dziś róże. Chciały podziękować i przeprosić ( no, zachowanie ich nie było całkiem idealne). Cieszy mnie, że pojawiła się im taka refleksja i potrafią też krytycznie na siebie spojrzeć.
 A kwiatek - jak zobaczyła go Córeczka tak poł popołudnia prosiła, by jej go podać i wąchała lub mi podstawiała do wąchania. :-D Jeden listek na tym ucierpiał. Generalnie kwiatki lubi do tego stopnia, że jak na obrazku widzi to też "wącha". :-D

Chcę do dzieci!

Zaczynam od słoiczka. Dziś wrzucam do niego karteczkę z napisem: super spotkanie z koleżanką z forum.

A teraz kilka słów wyjaśnienia. Po poronieniu otrzymałam wielkie wsparcie od innych dziewcząt- Aniołkowych Mam na forum wizażu. I te trudne doświadczenia tak nas zbliżyły, że mocno się ze sobą zżyłyśmy. Chyba mogę powiedzie nawet zaprzyjaźniły. Wspólnie przeżywałyśmy straty, a potem badania, starania, ciąże, narodziny naszych dzieciaczków, potem ich kolejne miesiące i osiągnięcia. Tak jest do teraz, a najstarsze dzieci już 2 świeczki na tortach dmuchały :-) I dziś dane mi było (po raz kolejny już) spotkać się  z A., jej mężem i synkiem. Tak, tak obie mamy już ziemskie dzieci :-D. Ja cały czas wierzę, że wszystkie mamy z forum Aniołkowych Mam doczekają ziemskich pociech.

Co do spotkania to mogę dopisać kilka uwag do zachowania mojej Córeczki. Ona nie ma kontaktu z innymi dziećmi (zwłaszcza teraz gdzie na plac zabaw nie chodzimy), więc rzadko mam możliwość obserwowania jej w relacjach z rówieśnikami. I jaki wniosek: ewidentnie jej tego brakuje. Była (zwłaszcza początkowo) bardzo ostrożna w kontakcie z kolegą, ale do jego taty już bardziej otwarta. :-D Prawda jest taka, że w jej najbliższym otoczeniu dominują osoby dorosłe. Mam więc kolejną zmianę do wcielenia w życie. A wydawało mi się, że na relacje rówieśnicze jeszcze za wcześnie. Czyży mi dziecko dorastało ;-) ?????Jednak bycie reflektującą mamą jest męczące ;-)

A ona to cały....., zachowuje sie jak...

Dziś troszkę o charakterze... Zastanawiam się czy pewne cechy jakie obserwuje u mojej Córki to są stałe cechy jej charakteru czy wynikają raczej z wieku rozwojowego? Czy za kilka lat też będzie taka? Czy to nie za wcześnie, by cechy charakteru się już ujawniły? Spotkałam się z opinią ze już u kilkudniowych niemowlaków można zauważyć pewne cechy charakteru czy chyba bardziej temperamentu. I tak sięgając wstecz to mogłabym powiedzieć ze moja Córeczka w pierwszych dniach była raczej nie kłopotliwym dzieckiem, a większość gorszych dni (a słuchając innych mam odnoszę wrażenie, ze było ich bardzo mało) wynikały z jej reakcji na moje zdenerwowanie (bo świeżo upieczony rodzic to jednak trochę zestresowany jest ;-) ). Jakbym dziś miała spróbować określić jaka jest moja Córeczka to użyłabym takich słów:
Pogodna - wiadomo, że zdarzają jej się gorsze dni, ale rano zawsze wstaje zadowolona.
Pełna energii - ale może wszystkie dzieci w jej wieku mają tyle energii?
Otwarta - raczej obcych się nie boi  - wystarczy,  że ktoś się szczerze uśmiecha ;-) i mama jest obok.
Ostrożna - potrzebuje czasu, by oswoić się z nową rzeczywistością, ale jednocześnie jest bardzo ciekawa. Na twarzy widać jak maluje jej się ciekawość na zmianę ze strachem (np. kilka dni oswajała się z choinką, teraz jest już z nią za pan brat, więc choinka jest częściowo rozebrana :-D).
I pewnie jeszcze kilka określeń, by się znalazło, ale te wydają mi się najbardziej trafne.

Zazwyczaj po każdym z takich określeń pojawia się porównanie: ...jak mama, ...jak tata, ...to po wujku, ...to po babci. Z jednej strony wiem, że takie porównania nasuwają się niemalże automatycznie. Z drugiej jednak, ucząc się trochę psychologii, wiem że to dobre nie jest. Żadne porównania nie służą tej osobie. I zauważyłam, że one zaczynają działać jak "samospełniająca się przepowiednia". Raz przypięta "łatka", "porównanie" sprawia, że zaczynamy patrzeć na dana osobę (bez różnicy czy to dorosły czy dziecko) właśnie w określony sposób. Przykład? Proszę bardzo: w którymś momencie rozszerzania diety Córeczka przez jakiś czas grymasiła przy jedzeniu, zaraz pojawiły się komentarze: "o cały chrzestny, on to też cudował z jedzeniem". Przyznam, że sama dopytywałam rodzinki jaka ja byłam w tej kwestii, a jaki mąż. Nie wiem, może szukałam winnego? W momencie, gdy przestałam patrzeć na nią jak na "wujka- niejadka" problem znikł. Stwierdziłam, że przecież Córeczka też człowiek i do tego bardzo indywidulany i ma prawo czegoś nie lubić, na cos nie mieć ochoty. A może zmieniło się moje patrzenie na Nią? Grymaszenia nie odbieram jako stałej cechy, która będzie zawsze, ale jak coś co jest tu i teraz a wcale nie oznacza, że przy następnym posiłku czy jutro też będzie. Od razu człowiek spokojniej na to patrzy, "nie spina się" tak, to i dziecko spokojniejsze, więc chętniej je.

A jak już przy charakterze jesteśmy to zauważyłam, że ja chyba bardziej pesymistka niż optymistka jestem. A na pewno trudno mi dostrzegać małe radości, z których składa się życie. Zaczynam więc coś z tym zrobić. Dziś do Słoika Dobrych Wspomnień wrzucam 2 karteczki:
1. córeczka gdy zobaczyła, że się ubieram bardzo chciała mi pomóc i próbowała założyć mi na nogę skarpetkę, nie ważne ze nie moją, tylko męża. :-D
2 Upiekłam dziś pyszny chleb :-D

Postanowienia noworoczne!

I mamy rok 2014!!!! Ciekawy jaki będzie?

Ja przywitałam go w pościeli z książką w ręce nasłuchując czy Księżniczki nie budzi huk petard. Nawet szampana nie wypiłam- ale dziś nadrobię :-)! Wczoraj nie bardzo był sens: mąż w pracy, więc samej głupio. Dziecko mogło się w każdej chwili obudzić i chcieć maminego mleczka (nic tak jej nie uspokaja), więc procenty odpadały. Oczywiście Księżniczka spała do rana jakby nigdy nic, a ja tak się stresowałam, że był tylko ekspresowy prysznic (ale dziś kąpiel de lux będzie).

Nowy Rok - nowe postanowienia. Tylko czy u mnie takie nowe? Jak prawie co roku na jednym z pierwszych miejsc jest walka z kilogramami. Jest źle...(Dokładnie w momencie gdy to pisałam przyszli teściowe z ciastem - nie pomagają mi.) Jest BARDZO ŹLE!!!! Co gorsze wiem, że może być jeszcze gorzej  - bo 5 kg mniej też orzekłam że jest bardzo źle! Ale mam nadzieję, że waga będzie spadać. Nie napiszę ile ważę i jakie ma wymiary, ale nie tak dawno tyle, ile ma teraz obwodu uda miałam w pasie, więc to mówi samo za siebie. Jaki jest plan? Bez podjadania, słodycze ograniczone do minimum (chyba nie umie bez nich  żyć), czyli ogólnie MŻ. A oprócz odchudzania jakie postanowienie? I  tu się kończy moja inwencja- nie pale, pije z umiarem - może więcej czasu na swoje hobby? A może lepiej mieć mniej postanowień i je realizować, niż wiele i nie zrobić nic lub prawie nic?

W moim domu rodzinnym 1 stycznia słyszałam powiedzenie: "Jaki Nowy Rok , taki cały rok" ( moi rodzice mówili tak też w wigilię- chyba chcieli byśmy "byli grzeczni" więcej niż tylko raz w roku). Ale idąc za tym powiedzeniem moja Księżniczka będzie mieć rok "huków" i włażenia w miejsca zakazane. Drugiego nie muszę chyba tłumaczyć-dziś najfajniejsze były gniazdka elektryczne, kurki od gazu, choinka, sprzęt RTV i inne tego typu. A "Huki" to po prostu łaskotki, turlanie się, wspinanie po rodzicu, robienie kontrolowanego "bach" i to wszystko w salwach śmiechu. Uwielbiam jak moja córeczka się śmieje - nie ma piękniejszego dźwięku! Z perspektywy mamy- rok zapowiada się wesoło ;-)!