Najpiękniejsze słowa świata

Kiedy byłam nastolatką, pytałam księży o sens modlitwy na różańcu. Odbierałam ją jako "klepanie" Zdrowasiek, które wydawało mi się po prostu nudne. Wtedy usłyszałam odpowiedz, że różaniec to takie nieustanne, po wielokroć powtarzane "mama, mama" do Maryi i że żadnej matce się to nie nudzi. Jakoś przyjęłam to wytłumaczenie, ale przekonana do końca  dalej nie byłam. Dopiero teraz sama będąc mamą w pełni to zrozumiałam. Uwielbiam słuchać jak moja Córeczka mówi "mama", "mama", "mama". To jest jak najpiękniejsza melodia i za każdym razem sprawia, że pojawia się uśmiech na mojej twarzy i pomimo zmęczenia , rozdrażnienia jak słyszę "mama" rzucam wszystko i biegnę do niej. Nie powiem, długo kazała mi czekać na to słowo. Najpierw było "baba", potem "tata" i dopiero potem "mama". Nie mogłam się doczekać jak to powie i przyznaje, że zżerało mnie z zazdrości, że woła już babcie i tatę, a mnie nie. A jak ona cudownie "mama" mówi. Tyle w tym jest miłości, zaufania,...A propos miłości drugim najpiękniejszym słowem świata jest słowo "kocham". Staram się mówić je moim bliskim jak najczęściej i lubię go słuchać, zarówno z ust męża, jak i Córeczki. Choć w jej ustach brzmi ono "kokam". <3

Szpinak i "ja Was jeszcze zaskoczę"

Od jakiegoś czasu "chodził" za mną szpinak. Nie byłoby w tym może nic dziwnego, gdyby nie to że jakoś nigdy do szpinaku się nie przemogłam. Mąż czasami jadał, a ja nie. Tym bardziej zdziwiło mnie, że tak za mną "chodzi". Do tego moja Córka od kilku dni robi akcje jedzeniowe. Odmawia jedzenia obiadków (kaszki jakoś idą, ale też z ekscesami). To co ona przy tym jedzeniu wyprawia to nawet opisać ciężko. O dziwo jak karmi ją mąż to jakoś lepiej jej "wchodzi". Tydzień temu mieliśmy na obiad ruskie pierogi. Niestety kupne, ale Panna mocno zainteresowana nimi była i nawet trochę zjadła. Stąd zrodził się pomysł, by połączyć te dwie potrzeby i padło, że dziś będą pierogi ze szpinakiem. Przepis zaczerpnięty stąd (zdjęcie też).

Ale najpierw o śniadanku. Córeczka pół kaszki zjadła bez problemów, a potem zaczęła się akcja. Gdy już zwątpiłam dałam jej łyżkę, by się chwilę zajęła, a Mały Skubaniec zaczęła sama jeść. Myślę: to wezmę drugą łyżeczkę i będę jej przemycać. Nic z tego mamo! - druga łyżeczka też została przechwycona. W sumie (odliczając to co było na buzi, a nie w buzi, na śliniaku i tacce od krzesełka) to Córka zjadła swoją porcje kaszy bez jakiś 2 łyżeczek. Nieźle! Następny posiłek do walki o jego zjedzeni to obiad. Córunia jak zobaczyła miskę z pyszną zupą dostała ataku szału. Pół klatki na pewno ją słyszało. Koncert był taki jakbyśmy ją żywym ogniem przypalali, a myśmy chcieli tylko by zupę zjadła. W takiej sytuacji nie było mowy, by coś zjadła. Mąż zaczął jeść obiad i mówię mu: "Daj Małej spróbować!" I co? I jadła aż jej się uszy trzęsły. Nie było słowa protestu, pięknie otwierana buzia, nawet jak jej z ust wypadło to sobie rączką dopychała :-D Cudowna atmosfera przy stole! W sumie zjadła 6 pierogów. A co do samej potrawy - nie wiem czy taki ma być czy za mało odparowałam szpinak, ale farsz był trochę luźny i ciężko się lepiło. Poza tym nie mam zastrzeżeń. Pierogi były pyszne. A małą porcyjkę zamroziłam dla Panny o dobrych gustach smakowych. Choć prawda taka, że na początku rozszerzania diety ziemniaczki ze szpinakiem były jednym z jej ulubionych dań, potem z dnia na dzień przestały nim być. Wniosek z dzisiaj: Córka mi chyba dorasta :-D!

Do Słoiczka Dobrych Wspomnień- znowu kulinarnie: przepis na pierogi ze szpinakiem i w spokoju zjedzony obiad :-)

Wielki malarz z niej będzie ;-)

Chciałabym nie przegapić żadnego talentu mojej Córeczki i odpowiednio stymulować jej rozwój. Staram się podsuwać i proponować jej różne aktywności. I tak od Mikołaja dostała mate wodną do rysowania. Uważam, że na początek jest to dość bezpieczne rozwiązanie, bezpieczne zwłaszcza dla mieszkania ;-). Metoda działania jest prosta: mazak, który napełniamy wodą i mata, na której po kontakcie z wodą ujawnia się dzieło. Córeczka bardzo ją polubiła i kilka razy dziennie "prosi" by jej ją podać. Cóż widoczność rysunków jest średnia, ale za to można je tworzyć po wielokroć (po wyschnięciu, obrazek znika). Pierwszy kontakt z matą i mazakiem był taki, że Córeczka musiała sprawdzić czy rysunki są widoczne tylko na macie czy może też na łóżku, ścianie, drzwiach... I to był ten moment gdzie cieszyłam się bardzo, że to tylko woda :-) Potem mazak stał się ulubionym gryzakiem, którego nie daje sobie odebrać. Ale oczywiście też rysuje!!:-D
Pomyślałam, że czas wprowadzić ją w świat kolorów, a że zbliżał się Dzień Babci i Dziadka, więc dobry sposób na pierwsze laurki. Najprostsze wydawało mi się malowanie palcami, a że moja Córeczka jest nieprzewidywalna to szukałam takich farb, które nie będą problemem jak przyjdzie jej do głowy ich spróbować. I w sieci wyszukałam wg mnie super pomysł na farbki robione domowym sposobem - jogurt naturalny i barwniki spożywcze. Ja zrobiłam 5 kolorów: żółty, czerwony (tu mi mało intensywny kolor wyszedł), zielony, niebieski i różowy (fuksja bardziej). Krzesełko do karmienia rozłożyłam na opcje -  stolik i krzesełko, przeniosłam do kuchni, Małą ubrałam w gorsze ciuchy ( w razie W) i do dzieła! Córeczka początkowo niechętna, ale jak pokazałam jej jak to się robi to zabawa zaczęła się na całego. Bardzo się zaangażowała i widać było po niej, że sprawia jej to wielka frajdę. Było trochę zgrzytu jak mama chciała kolory podmienić albo sugerowała, że są jeszcze białe plamy na kartce i można je zamalować. Wielka Artystka miała widocznie swoją wizje :-D, która nie koniecznie zgadzała się z moją. Najbardziej jednak do gustu przypadło jej malowanie nie po kartce, a po stoliku - cóż widać preferuje sztukę nowoczesną ;-). A co do farbek? Nie było problemu z domyciem rąk, a nawet buzi (choć nie próbowała jak smakują), ale umazała się trochę. Z mebli i ubranek też bez problemu zeszło. Kolory na pracy wg mnie nasycone. Myślę, że jeszcze nie raz skorzystamy z tego sposobu na farby. A o to dzieło Małej Artystki:

 

Mama je trochę popsuła i zrobiła m. in takie laurki ( to tylko część, bo reszta była już u dziadków zanim je sfotografowałam).

A skutki uboczne wielkiego malowania? Córeczka jak widzi obiadek w wyraźnym kolorze to pcha paluszki i maluje po tacce. Ewidentnie talent ją męczy. :-D

Chwile z książką

Oj coś mnie tu dawno nie było...

Ale ostatnie dni, a raczej wieczory, bo przy mojej Córeczce to dla siebie ma tylko wieczory, spędziłam w łóżku z książką. I nie jak zwykle się to zdążało, że mówiłam ze idę czytać a mąż po 5 minutach gasił mi światło bo przysypiałam. Ostatnio wieczorkami wciągnęła mnie książka Charlesa Martina "Kiedy płaczą świerszcze".

 Ma to wszystko co lubie w książce: pewna tajemnica, trochę psychologii, jakaś miłość w tle. Do tego  wzrusza, ale czytając pojawia  się i uśmiech. Początkowo bardzo nie jednoznaczna, z każdą stroną sprawia, że puzzle zaczynają się układać. Dobrze pokazany proces wychodzenia z trudnej psychicznie sytuacji. A o czym dokładnie jest? Nie napisze.. może ktoś się skusi. Mnie spodobała się na tyle, że sięgnęłam po kolejną tego autora.

Do słoiczka dobrych wspomnień wrzucam dziś: chwile z książką.

Bananowo-owsiane co nieco!

W ramach walki z nadprogramowymi kilogramami w moim menu zagościła owsianka. Ale wiadomo jedzona codziennie trochę się nudzi. Dodatkowa wczoraj Córka pogardziła bananem, więc taka bananowa paćka powędrowała do lodówki. Dziś trzeba było ją zjeść albo wyrzucić, a że nie lubię wyrzucać jedzenia (choć czasami mi się zdarza) to narodził się pomysł by zrobić placuszki owsiano- bananowe. I tu Internet przyszedł mi z pomocą- poprzeglądałam kilka różnych przepisów, zaczerpnęłam coś z każdego i tak oto powstały pyszne placuszki. Jak je zrobiłam? 3 łyżki płatków owsianych zalałam odrobiną ciepłej wody, a potem dodałam do tego trochę jogurtu naturalnego i zostawiłam na około godzinkę. A jeszcze otręby pszenne i żytnie dołożyłam (ile? - troszkę, "no oko"). Po tym czasie roztrzepałam jajko, przelałam do masy owsiano- jogurtowej, dołożyłam troszkę jogurtu  i mleka, a następnie ze 2 łyżki mąki, ciapkę bananową (rozgnieciony banan), troszkę proszku do pieczenia, łyżeczkę miodu i cynamon. I potem na patelnie. Chciałam bez tłuszczu i pierwsze dwa nie wyszły - patelnia już nie ta. Już miałam dać odrobine oleju, aż mnie olśniło - patelnia do naleśników! I na niej, w towarzystwie nudzącej się i marudzącej Córeczki usmażyłam placuszki. Choć nie wyglądały bardzo pięknie - bo dość  mocno podpieczone to pachniały i smakowały cudnie. Jak przyszło do jedzenie to Córeczka też zechciała spróbować i grzebała mi swoją łyżeczką w talerzu. Ostatni kawałek porwała, uciekła i zjadła sama :-D
Przepis na placuszki  zapisuje na mojej karteczce i wrzucam do słoika. Szkoda, że nie ma jak zapisać smaku i zapachu, by zamknąć go w słoiku.  Do kawki z mlekiem na śniadanko idealne ( u mnie drugie). I jeszcze pomysł na posiłek dla Podkradaczki. :-D

Pochwały i nagany.

Dziś kilka słów o mojej pracy. Pracuję z młodzieżą w gimnazjum. Jedni mówią, że z osobami w najgorszym wieku... Jak jest? Hmmmmmm......różnie ;-) Są takie zajęcia, rozmowy, spotkania, zachowania,  które dodają skrzydeł, ale i takie, które je skutecznie podcinają i powodują, że zastanawiam się czy to na pewno moje miejsce. Staram się czerpać z jednych i drugich doświadczeń. W ostatnich dniach z racji końca semestru w większości klas, z którymi pracuje udało mi się dokonać podsumowań ( w innych klasach do końca realizowaliśmy program). Prosiłam uczniów o ocenę zajęć - odpowiedz na pytania: co się im podobało?, co nie? a czego im brakowało?. Pojawiły się różne odpowiedzi i takie które były miłym połechtaniem mojego ego, ale i takie które wskazały mi kierunek zmian. Jedne cieszą, drugie dają do myślenia.
Do słoiczka wrzucam dziś tekst przepisany z jednej z odpowiedzi uczniów - spowodował uśmiech na mojej twarzy i chce go zapamiętać. "Ogólnie zajęcia mi się bardzo podobały. prowadziła je pani ciekawie i zachęcająco. ma pani w sobie dużo energii, która pozytywnie na nas wpływa. Widzę, że jest pani jeszcze z twarzy młoda lecz b. inteligentna." :-D
Pozytywnie zaskoczyła mnie grupa dziewcząt z jednej klasy wręczając mi dziś róże. Chciały podziękować i przeprosić ( no, zachowanie ich nie było całkiem idealne). Cieszy mnie, że pojawiła się im taka refleksja i potrafią też krytycznie na siebie spojrzeć.
 A kwiatek - jak zobaczyła go Córeczka tak poł popołudnia prosiła, by jej go podać i wąchała lub mi podstawiała do wąchania. :-D Jeden listek na tym ucierpiał. Generalnie kwiatki lubi do tego stopnia, że jak na obrazku widzi to też "wącha". :-D

Chcę do dzieci!

Zaczynam od słoiczka. Dziś wrzucam do niego karteczkę z napisem: super spotkanie z koleżanką z forum.

A teraz kilka słów wyjaśnienia. Po poronieniu otrzymałam wielkie wsparcie od innych dziewcząt- Aniołkowych Mam na forum wizażu. I te trudne doświadczenia tak nas zbliżyły, że mocno się ze sobą zżyłyśmy. Chyba mogę powiedzie nawet zaprzyjaźniły. Wspólnie przeżywałyśmy straty, a potem badania, starania, ciąże, narodziny naszych dzieciaczków, potem ich kolejne miesiące i osiągnięcia. Tak jest do teraz, a najstarsze dzieci już 2 świeczki na tortach dmuchały :-) I dziś dane mi było (po raz kolejny już) spotkać się  z A., jej mężem i synkiem. Tak, tak obie mamy już ziemskie dzieci :-D. Ja cały czas wierzę, że wszystkie mamy z forum Aniołkowych Mam doczekają ziemskich pociech.

Co do spotkania to mogę dopisać kilka uwag do zachowania mojej Córeczki. Ona nie ma kontaktu z innymi dziećmi (zwłaszcza teraz gdzie na plac zabaw nie chodzimy), więc rzadko mam możliwość obserwowania jej w relacjach z rówieśnikami. I jaki wniosek: ewidentnie jej tego brakuje. Była (zwłaszcza początkowo) bardzo ostrożna w kontakcie z kolegą, ale do jego taty już bardziej otwarta. :-D Prawda jest taka, że w jej najbliższym otoczeniu dominują osoby dorosłe. Mam więc kolejną zmianę do wcielenia w życie. A wydawało mi się, że na relacje rówieśnicze jeszcze za wcześnie. Czyży mi dziecko dorastało ;-) ?????Jednak bycie reflektującą mamą jest męczące ;-)

A ona to cały....., zachowuje sie jak...

Dziś troszkę o charakterze... Zastanawiam się czy pewne cechy jakie obserwuje u mojej Córki to są stałe cechy jej charakteru czy wynikają raczej z wieku rozwojowego? Czy za kilka lat też będzie taka? Czy to nie za wcześnie, by cechy charakteru się już ujawniły? Spotkałam się z opinią ze już u kilkudniowych niemowlaków można zauważyć pewne cechy charakteru czy chyba bardziej temperamentu. I tak sięgając wstecz to mogłabym powiedzieć ze moja Córeczka w pierwszych dniach była raczej nie kłopotliwym dzieckiem, a większość gorszych dni (a słuchając innych mam odnoszę wrażenie, ze było ich bardzo mało) wynikały z jej reakcji na moje zdenerwowanie (bo świeżo upieczony rodzic to jednak trochę zestresowany jest ;-) ). Jakbym dziś miała spróbować określić jaka jest moja Córeczka to użyłabym takich słów:
Pogodna - wiadomo, że zdarzają jej się gorsze dni, ale rano zawsze wstaje zadowolona.
Pełna energii - ale może wszystkie dzieci w jej wieku mają tyle energii?
Otwarta - raczej obcych się nie boi  - wystarczy,  że ktoś się szczerze uśmiecha ;-) i mama jest obok.
Ostrożna - potrzebuje czasu, by oswoić się z nową rzeczywistością, ale jednocześnie jest bardzo ciekawa. Na twarzy widać jak maluje jej się ciekawość na zmianę ze strachem (np. kilka dni oswajała się z choinką, teraz jest już z nią za pan brat, więc choinka jest częściowo rozebrana :-D).
I pewnie jeszcze kilka określeń, by się znalazło, ale te wydają mi się najbardziej trafne.

Zazwyczaj po każdym z takich określeń pojawia się porównanie: ...jak mama, ...jak tata, ...to po wujku, ...to po babci. Z jednej strony wiem, że takie porównania nasuwają się niemalże automatycznie. Z drugiej jednak, ucząc się trochę psychologii, wiem że to dobre nie jest. Żadne porównania nie służą tej osobie. I zauważyłam, że one zaczynają działać jak "samospełniająca się przepowiednia". Raz przypięta "łatka", "porównanie" sprawia, że zaczynamy patrzeć na dana osobę (bez różnicy czy to dorosły czy dziecko) właśnie w określony sposób. Przykład? Proszę bardzo: w którymś momencie rozszerzania diety Córeczka przez jakiś czas grymasiła przy jedzeniu, zaraz pojawiły się komentarze: "o cały chrzestny, on to też cudował z jedzeniem". Przyznam, że sama dopytywałam rodzinki jaka ja byłam w tej kwestii, a jaki mąż. Nie wiem, może szukałam winnego? W momencie, gdy przestałam patrzeć na nią jak na "wujka- niejadka" problem znikł. Stwierdziłam, że przecież Córeczka też człowiek i do tego bardzo indywidulany i ma prawo czegoś nie lubić, na cos nie mieć ochoty. A może zmieniło się moje patrzenie na Nią? Grymaszenia nie odbieram jako stałej cechy, która będzie zawsze, ale jak coś co jest tu i teraz a wcale nie oznacza, że przy następnym posiłku czy jutro też będzie. Od razu człowiek spokojniej na to patrzy, "nie spina się" tak, to i dziecko spokojniejsze, więc chętniej je.

A jak już przy charakterze jesteśmy to zauważyłam, że ja chyba bardziej pesymistka niż optymistka jestem. A na pewno trudno mi dostrzegać małe radości, z których składa się życie. Zaczynam więc coś z tym zrobić. Dziś do Słoika Dobrych Wspomnień wrzucam 2 karteczki:
1. córeczka gdy zobaczyła, że się ubieram bardzo chciała mi pomóc i próbowała założyć mi na nogę skarpetkę, nie ważne ze nie moją, tylko męża. :-D
2 Upiekłam dziś pyszny chleb :-D

Postanowienia noworoczne!

I mamy rok 2014!!!! Ciekawy jaki będzie?

Ja przywitałam go w pościeli z książką w ręce nasłuchując czy Księżniczki nie budzi huk petard. Nawet szampana nie wypiłam- ale dziś nadrobię :-)! Wczoraj nie bardzo był sens: mąż w pracy, więc samej głupio. Dziecko mogło się w każdej chwili obudzić i chcieć maminego mleczka (nic tak jej nie uspokaja), więc procenty odpadały. Oczywiście Księżniczka spała do rana jakby nigdy nic, a ja tak się stresowałam, że był tylko ekspresowy prysznic (ale dziś kąpiel de lux będzie).

Nowy Rok - nowe postanowienia. Tylko czy u mnie takie nowe? Jak prawie co roku na jednym z pierwszych miejsc jest walka z kilogramami. Jest źle...(Dokładnie w momencie gdy to pisałam przyszli teściowe z ciastem - nie pomagają mi.) Jest BARDZO ŹLE!!!! Co gorsze wiem, że może być jeszcze gorzej  - bo 5 kg mniej też orzekłam że jest bardzo źle! Ale mam nadzieję, że waga będzie spadać. Nie napiszę ile ważę i jakie ma wymiary, ale nie tak dawno tyle, ile ma teraz obwodu uda miałam w pasie, więc to mówi samo za siebie. Jaki jest plan? Bez podjadania, słodycze ograniczone do minimum (chyba nie umie bez nich  żyć), czyli ogólnie MŻ. A oprócz odchudzania jakie postanowienie? I  tu się kończy moja inwencja- nie pale, pije z umiarem - może więcej czasu na swoje hobby? A może lepiej mieć mniej postanowień i je realizować, niż wiele i nie zrobić nic lub prawie nic?

W moim domu rodzinnym 1 stycznia słyszałam powiedzenie: "Jaki Nowy Rok , taki cały rok" ( moi rodzice mówili tak też w wigilię- chyba chcieli byśmy "byli grzeczni" więcej niż tylko raz w roku). Ale idąc za tym powiedzeniem moja Księżniczka będzie mieć rok "huków" i włażenia w miejsca zakazane. Drugiego nie muszę chyba tłumaczyć-dziś najfajniejsze były gniazdka elektryczne, kurki od gazu, choinka, sprzęt RTV i inne tego typu. A "Huki" to po prostu łaskotki, turlanie się, wspinanie po rodzicu, robienie kontrolowanego "bach" i to wszystko w salwach śmiechu. Uwielbiam jak moja córeczka się śmieje - nie ma piękniejszego dźwięku! Z perspektywy mamy- rok zapowiada się wesoło ;-)!